Gateway to heaven – NOT!

De eerste keer dat ik het zag dacht ik er niet teveel over na. Mijn baas keerde terug van het toilet met openstaande gulp. No big deal, kan uiteraard een keer gebeuren. Ik werkte net twee weken voor hem en het is dan toch best lastig om iemand op iets te wijzen waar hij zich eigenlijk een beetje voor zou moeten schamen. Ze noemen het niet voor niets; ‘de schaamstreek’. Daar komt bij, dat een man toch altijd enigszins gecharmeerd raakt van het feit dat je aandacht op zijn kruis is gevallen. Ongeacht de onflatteuze reden daarvan. Uiteraard was dat echt het láátste gevoel dat ik wilde opwekken bij mijn nieuwe baas. Dus probeerde ik hem er gewoon zo nonchalant mogelijk op te wijzen dat hij zijn gulp was vergeten dicht te doen. Gulp, ik blijf het een vreemd woord vinden. Het blijkt overigens ook een werkwoord te zijn (geweest?). Ik gulpte, heb gegulpt. Betekenis; ‘met grote teugen drinken’. Als ik daaraan denk, in combinatie met de openstaande gulp van mijn baas, voel ik me toch enigszins onpasselijk worden.

De tweede keer maakte de situatie het nog eens extra ongemakkelijk om er iets van te zeggen. Buiten het feit dat juist míjn ogen weer op de openstaande gulp moesten vallen, behoorde ik dit keer niet als enige tot ‘het publiek’. Ik voel me verplicht om er iets aan te doen, aangezien mijn baas zich niet bewust lijkt te zijn van het feit dat zijn gulp onze aandacht opeist. Subtiel stap ik iets naar achteren van de rest van het publiek en probeer oogcontact te maken. Na een beetje heen en weer wiebelen en één keer niet al te opvallend te wuiven, lukt het me om zijn ogen op mij gericht te krijgen. Ik leid hem met mijn ogen en een voorzichtig wijsvingertje naar zijn kruis. Gelukkig valt het kwartje direct. Subtiel probeert hij zijn publiek af te leiden en pakt hij zijn kans om onopgemerkt zijn gulp weer te sluiten. ‘Mission accomplished’. Ik zie het nog steeds als incident. Al vraag ik me wel af of het toeval wel een rol heeft gespeeld, als iemand twee keer op één dag zijn gulp open laat staan. Maar wie weet, is hij er met z’n hoofd niet helemaal bij of is er misschien iets met zijn rits?! Je weet het niet!

Als je dan voor de derde keer in een gapend gat zit te kijken denk je; ‘Goh, het is vast weer die broek, je weet wel, met die kapotte rits’. ‘Poor me’. Ik had nooit gedacht dat het één van die nare gewoontes zou zijn in een relatie met een man, waar je gewoon simpelweg niet vanaf komt. De één gooit zijn onderbroeken op de grond, de ander verfrommelt snoeppapiertjes tot propjes en gooit ze door het hele huis met het excuus; ‘vindt de kat zo leuk’, weer een ander kan geen ‘Shaggy’ rollen zonder een tapijtje op de grond te leggen en dan heb je nog de ‘ik ben te lui om de wc rol te vervangen voor een nieuwe’ mannen en uiteraard de ‘ik laat altijd een visitekaartje achter op de wc’ mannen. Bril omhoog, druppels op de rand en sporen van een zware boodschap. Onderdrukt door de emancipatie, lijkt het alsof ze middels deze signalen het protest aangaan en hun mannelijkheid een stem willen geven. Kansloos, aangezien we duidelijk niet dezelfde taal spreken.

Ergens tussen het vierde en vijfde ‘open gulp incident’ gebeurt het onoverkomelijke. Iets waar je absoluut niet op zit te wachten in de relatie met je baas; je vraagt je af hoe hij zijn tijd op het toilet spendeert. Hoe moeilijk kan het nou zijn? De gulp is er voor gemaakt om het de man te vergemakkelijken met plassen, daarna kan hij gewoon weer dicht! Waar gaat het mis? Is hij dan echt zo afwezig tijdens het plassen? Damn, hoe ziet het toilet er dan wel niet uit!? Is hij getroffen door een schimmel en probeert hij het met behulp van wat frisse lucht nog een beetje dragelijk te houden? Is zijn bloeddruk juist daar zodanig hoog dat hij een chronisch tekort aan zuurstof heeft, juist daar? Wipt hij hem zonder handen te gebruiken weer terug in z’n broek? Wast hij ondertussen zijn handen of is hij aan het bellen en vergeet hij daardoor de rits? Hoe dan?!

Wanneer zijn ‘openstaande poort’ voor de zesde en zelfs zevende keer mijn gezichtsveld blokkeert, besef ik dat dit zo’n chronische afwijking is van een man die zijn mannelijkheid uitdraagt in storende, ranzige, onpasselijke en ongegeneerde gewoontes. Je begrijpt dat ik inmiddels geen enkele moeite meer doe om hem gênante momenten te besparen. Ik juich gênante momenten zelfs toe en verheug me altijd weer op een spetterende climax. Gewoon, omdat hij mijn adviezen voor lief neemt en alle schaamte bij die man ontbreekt op dit vlak. Dat laatste houdt in dat ik er maar mee moet leren leven. Ik moet ermee leren leven dat mijn baas mijn ogen altijd weer op zijn kruis weet te richten. De gedachte dat zich achter deze ‘gateway to heaven’ niets afspeelt waar ik überhaupt maar over zou willen fantaseren, maakt het me in ieder geval een stuk makkelijker om het te negeren. Inmiddels is de openstaande gulp van mijn baas, bij ons op kantoor, net zo gewoon als een kop koffie.

Advertenties

Categorieën:Writings

Tagged as: , , , , , ,

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s